www.FLASCHENpOSTsee.de

Fru Karin Jacobi ut Eckernför vertellt. „Lang, lang is dat her. In de Ferientiet 1962 in Hörnum op Sylt. Dat weern noch bewegte Tieden. Dotomaal wohnten wi noch in Flensborg un sünd mit Sack un Pack, een groodes Huustelt, Luftmatratzen för dree Personen, Klamottn, Campinggeshirr un Hüün un Pedüün mit den Toch no Niebüll reist. Mit den ganzen Krempel in den Bummeltoch umstiegn un över den Hindenborgdamm no Westerland tuckert. In Westerland wedder umstiegen in de Bimmelbohn, de „Rasende Emma“ in Richtung Hörnum. De „Rasende Emma“ harr so een gemeutliches Tempo dat man ganz bequem nebenbi Blöömn plückn kunn. In Hörnum ankaamn stunn dor Scheulers mit ehre Blochwoogn op den Bohnsteg porot un verstautn den ganzen Campingkraam in ehre Woogn un wi kunn nun all tohoop op Schostersrappn vun Hörnum ton Campingplatz loopn. De Scheulers verdeentn sick so een poor Feriengroschn. De Campingplatz leeg so an de Dünenkantn, direkt an den Strand mitn Blick opt Waater un de Wattn. Dat Telt för süß Ferienwuchn opboon un inrichtn hett een Barg Arbeit un Tiet bruukt. Mien Mann hett an den Strand un an de Waaterkant Strandgut, Breed un Knüppelholt sammelt. Mit de Breed worr de Footborn vun dat Vörtelt utlegt un Treppnstuufn ton Strand boot. Mit dat Knüppelholt een Tuun um den eegenen Teltplatz affsteekn. So to seggn jedeen sien eegene heimilge Borg. Weer dotomaal jo allns noch een beetn romantischer in uns Leevn. Lange Johrn hebbt wi dor so mit uns Dochter Marion de Sommerferien verleevt. In de Wuch muß mien Mann jümmers wedder no Flensborg to sien Arbeit reisen. He weer so to seggn een Wuchenendsommergast bi uns in Hörnum. So weern Marion un ick över de Wuch alleen. Se weer acht Johr olt un wull ok jümmers geern wat to doon hebbn. Wi sünd veel an den Strand west un hebbt Muscheln, Gehüüs vun Einsiedlerkrebse un Schneckn sammelt. Hüüt to Dags find man dor nur noch mengenwies Scholnmuscheln.“ In ehrn Stuubnschrank hett Fru Jacobi achter een Glasschief noch jümmers een Bord mit all de gesammeltn Werke. Ok een feinet Exemplar vun een Seeigel is dorbi. Kaamt wi torüg an den Strand vun Hörnum. Wie gung de Geschicht nun wieder Frau Jacobi? „Marion wull to geern Affwesselung. So keemn wi beiden ünner annern ok op de Idee, een Flaschenpost to schrievn. Een Glasflasch, een Zettel mit Adress un een poor nette Wör, Dotum un natürli ok, wo geiht de Post aff. Den Zettel in de Flasch un een fastn Proppn in den Flaschenhals un ferdi is de Flaschenpost. Bi Affloopnwaater gung de Post mit goode Gedanhkn un groode Hoffnung op de Seereis. Dat Leevn an den Strand gung wieder. So mannigmaal hebbt wi ok een Gewidder oder Storm över uns ergohn lootn müß. Mit ülbn Windstarkn halln wi uns groode Not allns tosaamn to holln. Veele Teltn sünd op den Campigplatz dorbi kapeister gohn. Mien Mann hall uns Huustelt so stark mit Liens vertaakelt hatt, datt för uns allns goot affgohn is. Uns Oma, 70 Johr olt, hett uns dor ok besöcht. Se muß jo ok op een Luftmatratz schloopn“. „Dat dor ton Schloopn op de Matratz ropfalln lootn“ meent Oma „schall för mi woll nich dat Problem ween. Obers morgen fröh Karin,dor muß du mi wedder hochtreckn, sunst kaam ick woll alleen nich wedder op de Been“. Bi Sünnschien weer bi Oma de Welt an den Strand un dat Leevn in dat Telt in Ordnung. Een Dags geevt dat een düchdign Regen und Storm. “Dat is jo nich uttoholln“ seggt Oma. „ Karin, goh maal to uns Bäcker un hool uns Kookn. Wi wüllt hüüt no de Middag Affschied fiern un morgen reis ick wedder aff.“ Annern Morn schient obers wedder de Sünn un Oma blifft noch dor un packt de Dasch wedder ut. Dat wedderhool sick noch een poor maal un no den drüttn Regendag un no dree Affschiedsfiern mit Sahnetorte, Bodderkookn un Kekse is se denn doch affreist. De ganze Streck vun Campingplatz Hörnum, över Westerland, Niebüll, Flensborg un an End vun Flensborg no Glücksborg mitn Bus. Dat Waater an den Strand vun Hörnum kunn för de fremden Lüüd bi dat Boodn ok gefährli warrn. De Ünnerströmung int Waater hett fast jedet Johr sien Opfer hoolt. In een Johr sünd vun een Schoolklass, de bood hebbt, fief Kinners un een Lehrerin affsoopn. Dat wer een ganz truurige Geschicht un hett de Lüüd an den Strand un den Campingplatz ganz scheun mitnohmn. Wi sünd liggers jedes Johr mit uns Dochter Marion in de Ferien dor no Hörnum fohrt. Se hett de frische Seeluft, den Sandstrand,
dat Waater, den Sünnschien, ok dat ruuge Weer un överhaupt dat ganze Leevn in de Soommertiet op den Campingplatz geern hatt un keem jümmers gesund und munter no de Ferien wedder in de School an“. „Jo, richdi, wat is denn nun ut de Flaschenpost worrn Fru Jacobi?“ „Wi keemn no de Ferien in Flensborg to Huus wedder an. In dat Kinnerzimmer von uns Dochter leeg een Paket för ehr ut Heidelberg. Se hett dat Paket opreetn un ehr keemn acht groote Tofeln Schokolod entgegen trüllert. Een Breef leeg ok noch dorbi“.
“Wir, zwei Schwestern, waren mit unseren Eltern aus Heidelberg auf Amrum in Ferien und haben beim Baden Deine Flaschenpost gefunden. Unsere Freude über den Fund war so groß, daß wir Dir mit der Schokolade eine Gegenfreude machen möchten“. Marion hett torügschreevn un sick för de Överraschung bedankt. Dat weer de letzte Breefwessel.
Fru Jacobi un ehr Mann fohrt mit ehre 80 Johr ok hüüt noch jümmers no Hörnum. Obers nich mehr mit een Telt. Se sünd beide noch kreel und gesund. Dat maakt woll ok de jothaltige Seeluft.
“Wi kennt ok keen Verköhln“ meent Fru Jacobi. Dat sall denn ok noch lang so blievn.
Flaschenpostverteller
Ewald Huß